De hele Schrift is actueel

Een andere ernstige fout is te zeggen dat de Bijbel van kaft tot kaft het Woord van God is en tegelijk te beweren dat sommige onderwerpen die erin geschreven staan, zich vandaag de dag niet meer op ons zouden toepassen. Hetzelfde geldt voor mensen die onderwijzen dat bepaalde manifestaties van de Heilige Geest uitsluitend in de eerste eeuwen van het christendom voorkwamen en voor de kerk van vandaag niet langer relevant zouden zijn. Want als wij de Schrift zouden kunnen opdelen in delen die vandaag geldig zijn en andere die alleen voor vroegere bedelingen bestemd waren, dan zou het gezag van de Schrift op dezelfde wijze worden ondermijnd als in de voorgaande gevallen. Op deze manier zou ook op subtiele wijze de relevantie van bepaalde Schriftgedeelten en beloften die de Heer aan Zijn gemeente heeft gegeven, worden vernietigd. Hetzelfde geldt voor de bijbelse normen die de Heer ook vandaag van Zijn kinderen verlangt. Als bepaalde passages – zoals bijvoorbeeld de Bergrede – niet relevant zouden zijn voor de kerk van nu, dan zou het niet nodig zijn de Bijbel in zijn geheel te lezen en te gehoorzamen.

De grote vraag hierbij is: wie heeft het gezag om te bepalen welke bijbelgedeelten gehoorzaamd moeten worden en welke alleen op andere tijden en volken van toepassing zouden zijn? Indien wij het bijbels geloof zouden onderwerpen aan de criteria van de dispensationalistische theologie, dan zou op hetzelfde moment het gezag van de Schrift volledig worden vernietigd. Want als wij iemand het recht zouden geven de goddelijke inspiratie van de Schrift te verdedigen en tegelijk te ontkennen dat men verplicht is zich te onderwerpen aan alles wat daarin geschreven staat, dan zou ieder hetzelfde recht hebben. Iedere gelovige zou dan dezelfde autoriteit bezitten om de Bijbel in delen op te splitsen die gehoorzaamd moeten worden en andere niet, afhankelijk van persoonlijke voorkeur. Een bijbelgedeelte, hoewel geïnspireerd door de Geest, zou eenvoudig genegeerd kunnen worden, terwijl een ander naar believen benadrukt zou worden als belangrijk, overeenkomstig denominatieve grillen. Zo zou het gezag van de Schrift worden vernietigd en zou iedereen kunnen aannemen of verwerpen wat hij zelf passend acht. In werkelijkheid betekent dit dat niemand zich nog verplicht hoeft te voelen zich aan de hele Bijbel te onderwerpen. Ieder kan dan wandelen naar de ijdelheid van zijn eigen gedachten en zich toch beschouwen als een orthodoxe en Godgetrouwe christen. Dit lijkt misschien juist in de ogen van de mens, maar het leidt onvermijdelijk tot de vernietiging van het gezag van de Schrift en brengt daarmee ongehoorzaamheid aan God voort.